Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2014

Η Μοναχικότητα ενός Έλληνα Πατέρα

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Η Μοναχικότητα ενός Έλληνα Πατέρα

Εδώ και μισή ώρα περπατούσε σκυφτός, δίπλα στην θάλασσα. Το βλέμμα του χαμένο στις σκέψεις. Που ήταν πως ξεκίνησε, τι έκανε στην ζωή του.'Ολη του η ζωή, ξανά και ξανά σαν ταινία μπροστά στα θολά του μάτια.

Λίγα μέτρα ακόμη και κάθεται σε μία απόμερη γωνιά σε ένα από τα  μικρά λιμανάκια που κάνει η παραλία. Ο ήλιος στην δύση του, δίνει μια στενάχωρη χροιά πάνω στην ήρεμη θάλασσα, για να συμπληρώσει την ήδη βασανισμένη ψυχή του.

Ο Α. κάθεται χωρίς να σηκώσει το κεφάλι, χωρίς να ανασαίνει σχεδόν και άρχισε να στρίβει το τελευταίο του τσιγάρο. Γύρω του ερημιά, σε λίγο θα έρθει το σκοτάδι και οι τελευταίοι περιπατητές φεύγουν γοργά, όσο το φως τους δείχνει τον δρόμο.

Πενήντα χρόνια ζωής. Πενήντα χρόνια αγώνα. Θυμάται με ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη του, την πρώτη μέρα που έφευγε από το πατρικό του, με μία βαλίτσα στο χέρι, για να ανοίξει τα φτερά του στην ζωή, γεμάτος όνειρα και ελπίδες. Τότε που ένοιωθε δυνατός, τότε που ο κόσμος του άνηκε.

Θυμάται στα πρώτα του βήματα, τον δάσκαλό του να του λέει: Είσαι περήφανος, πας με το κεφάλι ψηλά και το "σταυρό στο χέρι", ο δρόμος σου θα είναι γεμάτος αγκάθια μα θα τα καταφέρεις. 

Τα χρόνια πέρασαν, ο δρόμος ήταν γεμάτος αγκάθια αλλά πάλευε με όλες του τις δυνάμεις. Δεν δέχθηκε να σκύψει το κεφάλι, δεν τεμπέλιασε ποτέ του. 

Θυμάται να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ για να δημιουργήσει την δική του ζωή, για να αποδείξει στους αμόρφωτους φτωχούς γονείς του την αξία του. Να αποδείξει στον μικρόκοσμό του, ότι δεν χρειάζεται να είσαι από "τζάκι" για να τα καταφέρεις. Πόσο αισιόδοξος ήταν!


Σηκώνει το βλέμμα στον ουρανό. Είναι η στιγμή που τα αστέρια αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Το μικρό ευχάριστο ταξίδι της σκέψης στην νεανικότητά του, του είχε δώσει το χαμόγελο που έχει χάσει τόσο καιρό. Κι όμως ένα δάκρυ έρχεται να σβήσει τις ωραίες ευχάριστες αναμνήσεις. 

Σκέφτεται το παιδί του και δάκρυα κυλάνε σιγά σιγά από τα μάτια του. Εδώ και δύο χρόνια χωρίς δουλειά, ξοδεύοντας και τις τελευταίες του οικονομίες σε οφειλές (όπως του είπαν) προς το κράτος που δεν είχε.Μια ζωή τυπικότατος στις υποχρεώσεις του. Ξεπούλησε τα πάντα για να αποφύγει την καταστροφή, ελπίζοντας πως δεν θα τον αφήσει έτσι η μοίρα, κάτι θα βρεθεί και γι' αυτόν. Κι όμως, σήμερα το παιδί του, για μία ακόμη μέρα έφυγε για το σχολείο χωρίς πρωινό, κακοντυμένο μιας και είχε ψηλώσει και τα ρούχα πλέον δεν του έκαναν, λυπημένο και αυτό με την κατάσταση που περνά η οικογένειά του. 

Σκέφτεται πόσο χαρούμενοι έτρεχαν σε τούτη εδώ την παραλία. Τις ξένοιαστες βόλτες τους με τα ποδήλατα, την χαρά του μικρού όταν στο τέλος της βόλτας, καθόντουσαν στο κοντινό μαγαζάκι και έτρωγαν το παγωτό τους.

Και τώρα το παιδί παλεύει μόνο του και νηστικό στο σπίτι, να βγάλει το αυριανό πρόγραμμα του σχολείου. Και αμέσως το μυαλό του γεμίζει ανησυχία. Πως θα σπουδάσει; πως θα ζήσει; τι θα γίνει; Το άγχος και ο θυμός τον πνίγει.Ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ κατακλίζει την σκέψη του και σαν τσουνάμι θολώνει για μία ακόμη φορά το μυαλό του.

Τι δεν έκανε σωστά; Που πήρε τον λάθος δρόμο; Τι δεν πρόβλεψε; 

Ατέλειωτες ώρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια δουλειάς. Είχε καταφέρει να φτιάξει κάπως την ζωή του. Είχε την δουλειά του, είχε πάρει ένα μικρό σπίτι με δάνειο, ένα αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις του. Τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα που να δηλώνει σπατάλη. Τριάντα χρόνια δουλειάς και τώρα; Τίποτα. Το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ.

Τα δάκρυα σταματούν και ξανά ο θυμός μέσα του να φουσκώνει την καρδιά του. Προσπάθησε και αυτός να κάνει την επανάστασή του. Διαμαρτυρήθηκε με τον υπόλοιπο λαό στους δρόμους. Έφτιαξε μάλιστα και λογαριασμούς στα σόσιαλ να φωνάξει για το δίκιο του. Να ζητήσει δικαιοσύνη.

 Ώπα! Επανάσταση; Ποια επανάσταση;  Αυτή που δεν έγινε ποτέ; 

Θυμάται τότε, που πήρε την Ελληνική σημαία και κατέβαινε να διαδηλώσει μαζί με τον υπόλοιπο λαό, όταν δύο παρέες με κάτι κόκκινες και μαύρες σημαίες όρμηξαν η μία στην άλλη και αυτός βρέθηκε ανάμεσά τους, να ξυλοκοπείται και από τους μεν και από τους δε. Μέσα στην πάλη η Ελληνική σημαία που είχε στα χέρια του, έπεσε, ποδοπατήθηκε, έγινε ένα σκισμένο βρώμικο πανί. Και αυτός με σκισμένα ρούχα και μερικούς μώλωπες γύρισε σπίτι πληγωμένος, χωρίς να καταφέρει να διαμαρτυρηθεί.

Θυμάται με τι ελπίδα έγραφε στα σόσιαλ για το μέλλον της χώρας του (βλέπεις η τεχνολογία σήμερα βοηθά να έρθεις σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους, να μοιραστείς όνειρα, ιδανικά, γνώσεις, εμπειρίες).

Απογοήτευση βέβαια και εδώ. Τι παγίδα! Όλοι φωνάζουν, γράφουν στα πληκτρολόγιά τους, νοιώθουν δυνατοί στον πόνο του άλλου. Λόγια, λόγια, λόγια. Όλοι φωνάζουν μα κανείς δεν ακούει. Ένοιωσε να εγκλωβίζεται, ένοιωσε να βιάζεται ακόμη μία φορά η ζωή του, απο τους ίδιους ανθρώπους που φωνάζαν για την αδικία. Ένοιωσε να ξεφτιλίζεται μοιράζοντας τον πόνο του και τις σκέψεις του με ανθρώπους που δεν ήθελαν να καταλάβουν, μιας και είχαν μάθει μία ζωή να κολυμπάνε στο ρεύμα του ποταμιού και όχι κόντρα. Προτίμησε την μοναξιά του. Έκλεισε τον παλιό υπολογιστή του και δεν τον ξανάνοιξε. 

Η σκέψη του ξανάφυγε. Θυμήθηκε τους φίλους και τις παρέες. Τότε που οικονομικά ήταν καλά και οι φίλοι τον έπαιρναν κάθε μέρα στο τηλέφωνο. Θυμάται τα πάρτυ και τις γιορτές, τα εστιατόρια και τις εξόδους. Χαμογέλασε. Τότε ήταν καλά. Τότε κερνούσε όλη την παρέα μιας και είχε καταφέρει να είναι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση απο τους άλλους. Τότε βοηθούσε κάτι φίλους με τα δάνειά τους, με τις υποχρεώσεις τους. Αλήθεια, που να είναι τώρα;; Θυμήθηκε τις φυσιογνωμίες μια προς μία, ξανακοίταξε τον ουρανό και ευχήθηκε να είναι όλοι καλά.

Έσκυψε και έβγαλε το πορτοφόλι του. Τράβηξε μια φωτογραφία απο μέσα. Την φωτογραφία του παιδιού του. Την έπιασε με τα δύο του χέρια και την φίλησε. Ένα δάκρυ πάλι κύλησε, ήταν το τελευταίο.

Το τσιγάρο τελείωσε. Σηκώθηκε και άρχισε σιγά σιγά να περπατά προς την θάλασσα. Σκέφτηκε ότι σίγουρα το επόμενο πρωί θα έβρισκαν στο σπίτι το γράμμα με τις τελευταίες οδηγίες για τα λίγα λεφτά που μάζεψε ξεπουλώντας μια παλιά εικόνα της Παναγίας που την είχε κληρονομιά εδώ και 5 γενεές. Σίγουρα θα είχαν να περάσουν για λίγο καιρό και δεν θα έμενε το παιδί του στον δρόμο.

Τα βήματα βάρυναν καθώς το νερό τύλιγε τα πόδια του. Σαν υπνωτισμένος συνέχισε το βήμα του μέσα στο νερό.Είχε αρχίσει να χειμωνιάζει και άρχισε να τρέμει από το κρύο, μα δεν ήταν ούτε αυτό ικανό να τον ξυπνήσει απο τον λήθαργο της αυτοκαταστροφής. Συνέχισε μέχρι που χάθηκε. Μέχρι η θάλασσα να πάρει μαζί της το νεκρό κορμί του.

Την επόμενη μέρα, η κίνηση στους δρόμους η ίδια. Οι πολιτικοί συνέχιζαν να αψημαχούν σαν τα κοκόρια στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τα σόσιαλ συνέχισαν να φωνάζουν για την επερχόμενη καταστροφή και σωτηρία. Για τον Α. δεν ακούστηκε τίποτα, δεν υπήρξε ποτέ. Δεν θα υπάρξει ποτέ!

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2014

Μᾶς πᾶνε ἢ πᾶμε μόνοι μας;


Μᾶς πᾶνε ἢ πᾶμε μόνοι μας;



2 Votes

Μᾶς πᾶνε ἢ πᾶμε μόνοι μας;1
Διαβάζοντας τίς σκέψεις τοῦ Ἀναρμοδίου (Τό καθεστῶς φαίνεται νά ἐπιζητᾶ τήν λαϊκή ἐξέγερσι. Γιατί;), ἀπεφάσισα νά καταθέσω καί τίς δικές μου, οἱ ὁποῖες μὲ βασανίζουν ἐδῶ καὶ κάποιους μῆνες. Ὂχι μόνον γιά νά γίνῃ διάλογος καί νά δοθοῦν ἀφορμές γιά προβληματισμούς!
Βαθύτερός μου στόχος εἶναι ἡ δράσις καί ὁ συντονισμός ὃσων ἀκόμη νοιάζονται καί σκέπτονται! Ἐδῶ κι ἀρκετούς  μῆνες παρακολουθοῦμε μίαν συστηματική προσπάθεια ἀπό διάφορα κέντρα γιά «ἀφύπνισι» τῶν Ἑλλήνων!
Διάφοροι «ἒγκριτοι» οἰκονομολόγοι, δημοσιογρᾶφοι, πολιτικοί μᾶς συμβουλεύουν νά ἀντιδράσουμε καί νά μήν ἀνεχόμαστε πλέον τήν (οὐσιαστικῶς) καταχρηστική κυβέρνησι καί τίς ἀποφάσεις της. Παραδείγματα τέτοια διάφορα, πολλά κι ἀπό παντοῦ:
Max Keiser


Alex Jones

Daniel Cohn-Bendit

Nigel Farage

Bob Chapman

Κι ἂλλοι…. Κι ἂλλοι πολλοί… Ἐντός κι ἐκτός!
Μία ἀγωνία γιά τό ἐὰν θά ἀντιδράσουμε ἢ ὂχι, τήν ἒχουν!
Μῆνες τώρα τούς ἀκοῦμε καὶ τοὺς διαβάζουμε, καταλήγοντας νὰ  αἰσθανόμαστε μεγάλα κορόϊδα γιατί δέν ἀκοῦμε τίς συμβουλές τους…
Αἰσθανόμαστε καί λίγο ἂχρηστοι…. Καί λίγο ἀνίκανοι… Οἱ διάφοροι “σωτῆρες” μας ἀγωνιοῦν κι ἐμείς χεστήκαμε!
Ὃμως εἶναι πράγματι ἒτσι; Θέλουν εἰλικρινῶς νά μᾶς σώσουν ἢ προσπαθοῦν νά μᾶς ….πᾶνε κάπου ἀλλοῦ;
Θυμωμένες κραυγές, θυμωμένοι συνάνθρωποι, θυμωμένες κοινωνίες συλλέγουν ἀγανάκτησι γιὰ νὰ τὴν  …καταπιοῦν τελικῶς καὶ νὰ ὁμοιάσουν μὲ μία χύτρα ποὺ τῆς φράζεις τὴν βαλβίδα καὶ ἀπαγορεύεις τὴν ἐκτόνωσι! Ἓτοιμη φυσικά νὰ ἐκραγῇ ἀνὰ πάσα στιγμῇ!
Βλέπεις ὁδηγούς νὰ κινοῦν ἐπικίνδυνα τά ὀχήματά τους βρίζοντας Μαντέληδες, Τσουκάτους, ΓΑΠάτους καὶ Παγκάλους.
Ἀκοῦς γιοῦχα σέ κάθε ἒξοδο πολιτευτῶν καί βο(υ)λευτῶν!
Βλέπεις πλαστικά μπουκάλια νά ἐκτοξεύονται σέ ὑπουργούς καί παπούτσια  σὲ πρωθυπουργούς!

Βλέπεις δεκάδες χέρια νὰ χτυποῦν  Χατζηδάκηδες καὶ νὰ ἀπειλοῦν μὲ λυντσάρισμα τοὺς Κακλαμάνηδες, τοὺς Ἀλαβάνους, τούς Βενιζέλους καὶ τίς Διαμαντοπούλαινες.

Κι ἀναμένεις…. Λές ὃπου καί νά εἶναι σκάει ἡ χύτρα! Τό μπᾶμ θά τά σαρώσῃ ὃλα! Καί θά ….σωθοῦμε!
Μὰ θὰ σωθοῦμε;
Δέν σᾶς παραξανεύει πού τό γνωρίζουν καί τό περιμένουν;
Δέν σᾶς προβληματίζει πού τό προετοιμάζουν;
Δέν σᾶς ἀνησυχεῖ πού τό ἐπιδιώκουν;
Ὃπως γράφει κι ὁ Ἀναρμόδιος:
«…..Δείχνουν σαν το καθεστώς να μην φοβάται και τόσο την λαϊκή εξέγερση και μάλιστα να την προκαλεί κιόλας. Γιατί; Οταν κάποιος ενεργεί σαν να μην φοβάται την αυτοδικία που θα φέρει μια τυφλή λαϊκή εξέγερση εξαιτίας της οργής και της απόγνωσης που ο ίδιος προκαλεί και δημιουργεί είναι
  • ή τρελλός
  • ή θέλει πράγματι να προκαλέσει την αυτοδικία για κάποιο λόγο.
Τι σημαίνει όμως η αυτοδικία που θα φέρει μια λαϊκή εξέγερση αν ξεσπάσει αυτή τη στιγμή με τόση οργή και αγανάκτηση;  Σημαίνει ενέργειες, σε μαζικό επίπεδο, έξω από τα όρια της νομιμότητας. Και τι επιφέρουν μαζικές ενέργειες βίας έξω από τα όρια της νομιμότητας; Δίνουν την δυνατότητα σε μια κυβέρνηση, που υποστηρίζει ότι ο λαός την εξέλεξε ως εγγυητή της νομιμότητας,
  • να περάσει έκτακτους νόμους που περιστέλλουν τις ελευθερίες που εγγυάται το πολίτευμα
  • να κηρύξει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και ίσως
  • στρατιωτικό νόμο….Μᾶς πᾶνε ἢ πᾶμε μόνοι μας;2
….Ο Χαρίλαος Φλωράκης, αν θυμάμαι καλά, είχε δηλώσει παλαιότερα σε τηλεοπτική εκπομπή πως την εποχή που το κόμμα του ήταν στην παρανομία, οποιοσδήποτε απεσταλμένος του κόμματός του προσπαθούσε να εισέλθει στην χώρα παράνομα, συλλαμβανόταν από την ασφάλεια το πολύ σε μερικούς μήνες.
Τώρα, αυτούς τους παρανομούντες, δεν τους βρίσκουν γιατί μάλλον κάποιος δεν θέλει να βρεθούν. Είναι μια πολύ καλή δικαιολογία ότι το κράτος και η τάξη απειλείται από οπλισμένους και επικίνδυνους εσωτερικούς εχθρούς.
Και αν μια τυφλή και χωρίς στόχους και αιτήματα λαϊκή εξέγερση ξεσπάσει, και μάλιστα καταλήξει και σε ακρότητες, θα την εντάξουν στους ίδιους εσωτερικούς εχθρούς, ώστε να πάρουν τα αντι-δημοκρατικά μέτρα, που μάλλον σκέφτονται να πάρουν Διότι το ΔΝΤ δεν ήρθε για να φύγει γρήγορα. Θέλει λεφτά, πετρέλαια και ουράνια. Θέλει τα φιλέτα. Θέλει να πτωχεύσουν οι επιχειρήσεις για να ρθουν τα κολλητάρια του να αγοράσουν τζάμπα.
Κι έχει και συμμάχους εδώ. Που περιμένουν πως και πως να αρχίσουν οι πτωχεύσεις και οι “ιδιωτικοποιήσεις” και όλα αυτά τα ωραία κόλπα.
Κι αν ο λαός, που θα χει “ατακτήσει” γιατί προκλήθηκε, θεωρηθεί εχθρός, θα χουν βρει την χρυσή ευκαιρία να του φορέσουν κάνα κολλάρο “έκτακτης ανάγκης”, και να του αφαιρέσουν οποιαδήποτε δυνατότητα να αντιδράσει στο μαζικό ξεπούλημα που ολοφάνερα σχεδιάζεται.»
Καί εἶναι ὂντως ἒτσι!
Ἀνακαλύπτουν γιάφκα μέ ὃπλα καί βουλευτές μικροῦ κοινοβουλευτικοῦ κόμματος καί ….δέν κάνουν τίποτα!
Μάλλιστα μέσῳ τηλεφωνημάτων ματαιώνονται οἱ συλλήψεις καί οἱ ἀστυνομικοί τίθονται σέ διαθεσιμότητα!

Φωνάζει ὁ κλέφτης καί φοβᾶται ὁ «νοικοκύρης»;
(Ἢ μήπως ὁ «νοικοκύρης» προσβλέπει στήν κατάργησι τοῦ νοικοκύρη;)
Κι ἐὰν ὁ «νοικοκύρης» προσβλέπει στην πλήρη κατάργησι τοῦ νοικοκύρη, τότε πῶς θὰ μποροῦσε ὁ νοικοκύρης νὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ νὰ ξεπεράσῃ ὃλα ὃσα στήνονται εἰς βάρος του ἂνευ τῆς ἐγκρίσεώς του;
Ὑπάρχουν μερικά πράγματα πού οἱ  «νοικοκυραῖοι» τρέμουν κυριολεκτικῶς!
  • Τρέμουν τὴν ἐπανελλήνισι τοῦ Ἓλληνος! Πρὸς τοῦτο κάνουν ὃ,τι περνᾶ ἀπό τὸ χέρι τους γιὰ νὰ κρατοῦν τὸν πολίτη δέσμιο τῆς ἀδυναμίας καὶ τῆς φοβίας, ἀπομακρύνοντάς τον ἀπό τὴν ἀναγκαία του παιδεία! Ἀδυναμία σκέψεως, κρίσεως, ἀποφάσεων!  Φόβος γιὰ τὸ αὒριο. Ἐνοχικές καταστάσεις ἀστήρικτες στὴν λογική.  Δημιουργία καὶ συντήρησι φοβικῶν συνδρόμων μὲ στόχο τὴν ἐνοχική συναισθηματική κατάστασι καὶ τὴν ἀμφισβήτησι τῆς ἐννοίας τοῦ δικαίου
  • Τρέμουν ὃμως καὶ τὴν αὐτοπεποίθησι τοῦ πολίτου. Πολίτης ποὺ σέβεται τὸν ἐαυτόν του εἶναι δραστήριος καὶ ἀπαιτεῖ σεβασμό. Βάλλουν καθημερινῶς τὴν αὐτοπεποίθησι ὁδηγῶντας τὸν πολίτη σὲ ἀνασφαλή συναισθηματική στάσι καὶ σὲ μείωσι τῆς αὐτοεκτιμήσεώς του. Παράλληλος βομβαρδισμός μὲ ἂχρηστες πληροφορίες καὶ ἀκατάπαυστος προσπάθεια χειραγωγήσεως..
  • Τρέμουν τὴν ἒμφυτη δημοκρατική τάσι πού ὑπάρχει μέσα μας. Πρὸς τοῦτο ἀπαξιώνουν καὶ πολλές φορές χτυποῦν κινήσεις ποὺ δυναμώνουν τέτοιες δράσεις. (Παράδειγμα περίεργο εἶναι ἡ ἀδικαιολόγητος ἐπίθεσις τῶν ΜΑΤ στὸ μπλόκ τῶν  πολιτῶν ποὺ ἀρνοῦνται νὰ πληρώσουν διόδια, πρό μερικῶν μηνῶν, σε διαδήλωσι!) Γνωρίζουν πώς οἱ δημοκρατικοί θεσμοί ἀφυπνίζουν καὶ ὁδηγοῦν σὲ συνειδητοποίησι. Ἀντιθέτως, κάθε παλαιοκομματικό τὸ προβάλλουν παντοιοτρόπως προσπαθῶντας νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸ ἀδύνατον. Τὴν ἐξακολούθησι του!
  • Τρέμουν τὴν συνολική ἀντίδρασι, τὴν ὁποίαν βιάζουν γιὰ νὰ μὴν συμβῇ, πιέζοντας ὃλο καὶ πιὸ ἒντονα «τὴν χύτρα νὰ σφραγίσῃ» μὲ στόχο φυσικά νὰ σκάσῃ. Δὲν θὰ μοῦ φανῇ διόλου παράξενο τὸ λιντσάρισμα κάποιου κομματόσκυλου πού θὰ ἐπισύρῃ κάθε μορφή ἀστυνομεύσεως στὴν χώρα μας. Ἀφγανιστάν θὰ μᾶς κάνουν. Καὶ τὸ χείριστον εἶναι πώς θὰ ἀνακαλυφθοῦν καὶ μερικοί «ΤΑΛΙΜΒΑΝιοι», ἱκανοί νὰ δικαιολογοῦν στὴν διεθνῆ κοινή γνώμη τὶς μελλοντικές  «προστατευτικές» τους κινήσεις.
  • Οἱ λαθρομετανᾶστες πού «συλλέγονται» κυριολεκτικῶς, ἀγγίζοντας ἀριθμούς πού οὐδείς τολμᾶ νὰ ἀναφέρῃ, λειτουργοῦν ἐπίσης ὡς μοχλός ἀσκήσεως φόβου. Τοὺς «περιμένουμε να ἐξεγερθοῦν»! Ὃσο τά κοινωνικά ἐπίπεδα διαβιώσεως χαμηλώνουν, τόσο πιὸ «πολύ φανατίζονται καὶ διεκδικοῦν». Καὶ φυσικὰ, τόσο περισσότεροι καταφθάνουν πρὸς ἐνίσχυσι τῶν ὑπαρχόντων. Καταντοῦν ἓνα ὃπλο-μοχλός πιέσεως στὰ χέρια τῶν κρατούντων, τὸ ὁποῖον χρησιμοποιεῖται μὲ τέτοιον τρόπο ποὺ τελικῶς πράγματι σὲ λίγο καιρό, ἐὰν κάτι δὲν ἀλλάξῃ οὐσιαστικῶς, νὰ μὴν χρειάζονται στρατοί καὶ δυνάμεις κατοχῆς. Διότι μόνον ἡ στολή παραλλαγῆς τοὺς λείπει. Ἀπό ὁπλισμό εἶναι πλήρεις ὃπως φυσικά κι ἀπό ἐκπαίδευσι.
  • Ἡ παρουσία ὁμάδων ἱκανῶν νὰ δημιουργήσουν πυρῆνες συσπειρώσεως εἶναι κάτι πολύ σοβαρό. Ὃμως μία περίεργος σιωπή καὶ ἓνα «θάψιμο» ἀκολουθεῖ κάθε τους ἐνεργοποίησι. Τὸ κακό γιὰ τὸ σύστημα εἶναι πώς ὑπάρχουν. Τὸ κακό γιὰ τὶς ὁμᾶδες εἶναι ὁ φαινομενικά λίγος χρόνος ποὺ διαθέτουν γιὰ νὰ κινηθοῦν καὶ νὰ δράσουν.
Σὲ κάθε περίπτωσι, ἐπιθυμοῦν τὴν ἂνευ ὀργανώσεως ἀντίδρασι μὲ στόχο φυσικά τὴν ἐπιβολή μέτρων ποὺ θὰ άφανίσουν ἐντελῶς τὶς ἐλεύθερες ἐκφράσεις. (Ἐδῶ συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὸν Ἀναρμόδιο!)
Ἒχουμε τρόπους νὰ άντιδράσουμε γρήγορα καὶ ἀποφασιστικά; Δίχως βιαιότητες καὶ ἀκραῖες ἐκδηλώσεις; Ἀλλά μὲ βέβαια ἀποτελέσματα ὑπέρ μας; Φυσικά!
Ἢδη ἀντιδροῦμε, ἀλλά δὲν τὸ ἒχουμε συνειδητοποιήσει.
Κάθε μικρή ἢ μεγάλη κίνησις εἶναι ἐπιθυμητή καὶ ἀναγκαῖα. Ἓνα σημεῖον πού θὰ πολεμήσουν (καὶ πολεμοῦν ἠδη) εἶναι ἡ ἐπικοινωνία κι ἐπαφή αὐτῶν τῶν  κέντρων. Ἡ συνεύρεσις καὶ ἡ συνεργασία! Εἶναι πράγματι δύσκολο νὰ συμβῇ. Ὃμως οἱ καταστάσεις εἶναι κρίσιμες.
Μικρά «ἀντάρτικα» δὲν στοιχειοθετοῦσαν καὶ τὸν στρατό τῶν παππούδων μας; Μικρά «ἀντάρτικα», ἐλαφρῶς τροποποιημένα ὡς πρός τὴν δομή καὶ τὸν ὁπλισμό, συγκροτοῦνται καὶ σήμερα.
Δράσεις κάθε εἲδους ἀλλά δράσεις. Τὶ σημασία ἒχει ἐὰν τὴν «ὁμάδα» σήμερα τὴν ἀποτελῶ μόνη μου; (Δίχως νὰ παρεξηγηθῶ, θεωρῶντας πώς ὁ κάθε ἓνας ἀπό ἐμᾶς εἶναι ἓνας ἐν δυνάμει Κολοκοτρώνης, θὰ σᾶς ῥωτήσω γιὰ τὸ πόσες φορές, στὴν διάρκεια τοῦ ἀγῶνος,  ἒμεινε μόνον μὲ τὸ ἂλογό του ὁ Γέρος.)  Αὒριο θὰ ἒλθῃ καὶ κάποιος ἀκόμη. Μεθαύριο καὶ μερικοί ἂλλοι!
Σημασία ἒχει νὰ παραμένουμε σὲ κατάστασι κινητοποιήσεως. Ἐὰν τὰ παρατήσουμε τώρα πού ξεκινήσαμε, σίγουρα θὰ τὸ χάσουμε τὸ παιχνίδι. Καὶ αὐτήν τὴν φορά δὲν ἒχουμε περιθώρια γιὰ λάθη γιατί γνωρίζουμε τὶς μεθόδους τους!
Ναὶ. Πιστεύω σὲ αὐτό πού ἒρχεται.
Ὂχι ὃπως τὸ σχεδιάζουν κάποιοι ἐρήμην μας…
Ἀλλά ὃπως ἡ φυσική τάξις ὁρίζει!
Καὶ ναι! Εἲμαστε ἓτοιμοι!
Λίγο κρατᾶμε τὰ λουριά στοὺς θερμοκέφαλους καὶ ὃλα πηγαίνουν θαυμάσια. Δὲν φτιάχνεις ἂλλως τε ὀμελέτα δίχως νὰ σπάσῃς αὐγά!
Συνεχίζουμε! Δὲν ἒχουμε ἂλλως τε κι ἂλλον δρόμο!
σχετικὰ θέματα:

Οἱ «ἀγανακτισμένοι» καὶ οἱ προβληματισμένοι.
Τό θέμα εἶναι ἐὰν κρύβεται κάτι καί τί… 
Δὲν μᾶς ξεγέλασαν οἱ «ἐξεγέρσεις» τῶν ἀραβικῶν χωρῶν, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο τοῦ ὅ,τι εἴμαστε παρατηρητὲς καὶ τὸ βλέμμα μας εἶναι κάπως καθαρότερο… 
Ἐδῶ ὅμως μᾶς πονάει ὅλους… Τοὐλάχιστον ὅσους θεωροῦν Πατρίδα τους τόν τόπο… Δὲν γίνεται ἡ Ἀλ Σάχλα νὰ μᾶς παρακινῇ σὲ ἐξέγερσι καὶ νὰ μὴν πονηρευόμαστε.. Κάτι δὲν πάει καλά.. Ἡ Ἀλ Σάχλα μόλις πρὸ μερικῶν ἡμερῶν εὐχόταν νὰ χαθοῦν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ προσώπου γῆς… Σήμερα μᾶς ἀγάπησε; Καὶ ἀποζητᾶ τὴν ἐλευθερία μας; Ἀλήθεια, μήπως ἡ ἀγάπη της δὲν στρέφεται πρὸς τοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ πρὸς κάποιαν ἄλλην κατεύθυνσι ποὺ ἀγνοῶ; 
Θὰ μάθουμε… Οὐδὲν κρυπτόν ὑπὸ τὸν ἥλιον…
Και ξαφνικά πάνω από 20.000 πολίτες, ακομμάτιστοι και αδέσμευτοι, χωρίς χρώματα και ταμπέλες, βγήκαν επιτέλους στις πλατείες.
Μαζεύτηκαν κάποια άτομα στο διαδίκτυο και έφτιαξαν ένα “γκρουπ” στο “φέισμπουκ”, στο οποίο συμμετέχουν αρκετές χιλιάδες ανεξάρτητοι πολίτες με όπλο τους την αγανάκτιση. Δεν πάει άλλο!
Αυτό είναι το κλίμα των τελευταίων ημερών.
Στην Ισπανία, οι “αγανακτισμένοι” διαμαρτύρονται διότι δεν θέλουν η χώρα τους να εισέλθει στον μηχανισμό στήριξης. Ενώ εμείς είμαστε εδώ και αρκετούς μήνες υπό του μηχανισμού του ΔΝΤ, λίγο μετά την ανακοίνωση σκληρών οικονομικών μέτρων από την κυβέρνηση και ξαφνικά μία ομάδα στο διαδίκτυο διέδωσε μία ιδέα, η οποία άρεσε σε πολύ κόσμο και έτσι συγκεντρώθηκαν όλοι στο Σύνταγμα. Κάπως έτσι πάει το παραμύθι.
Υπάρχει μάλιστα ένα περιστατικό, το οποίο μέχρι αυτή την ώρα φαίνεται αρκετά μυστήριο. Το γνωστό πανό που αναρτήθηκε στις διαδηλώσεις της Μαδρίτης, το οποίο έγραφε “Κάντε ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες“, υποτίθεται ειρωνικά, εννοώντας πως οι Έλληνες κοιμούνται, αντί να επαναστατούν. Αργότερα, όπως διαβάσαμε στην ιστοσελίδα του “star”, “μιλώντας στο κεντρικό δελτίο του ΑΝΤ1, ο Μανώλης Γιαλιτάκης, πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Ισπανίας, τόνισε ότι το συγκεκριμένο πανό το ζήτησαν Έλληνες φοιτητές ως προειδοποιητικό των όσων θα επακολουθήσουν έτσι και ξυπνήσει η επαναστατική φλέβα των Ελλήνων! Κάτι σαν «προσοχή μην ξυπνήσετε τους Έλληνες γιατί τότε θα δείτε τι σημαίνει αληθινή επανάσταση”
Πήγαν δηλαδή κάποιοι Έλληνες φοιτητές και ζήτησαν να βάλουν εκεί και το δικό τους πανό. Kανείς περιέργως δεν είχε ιδέα για το περιστατικό αυτό στην Μαδρίτη και όλοι λέγαμε, οτι οι Ισπανοί μας χλευάζουν. Κάποιοι μάλιστα, Ισπανοί “αγανακτισμένοι”, έφτασαν μέχρι και την ακρόπολη μαζί με πανό, προφανώς για να υποστηρίξουν τους εδώ “αγανακτισμένους”.
Προκύπτουν λοιπόν αρκετά ερωτήματα: Γιατί εμείς στην Αθήνα δεν γνωρίζαμε οτι οι εμπνευστές του πανό ήταν ‘Ελληνες φοιτητές, αλλά αφεθήκαμε να πιστεύουμε πως “μας χλεύαζαν οι Ισπανοί”, λίγες ώρες πριν πραγματοποιηθούν οι “ελληνικές” συγκεντρώσεις; Επίσης, στην Μαδρίτη, όποιος θέλει μπορεί ν’ αναρτήσει το πανό του στην διαδήλωση διαμαρτυρίας των κατοίκων; Τι ακριβώς ήταν αυτοί που κρέμασαν το πανό; Ήταν “φίλοι των Ισπανών”, όπως είπε ο κ. Γιαλιτάκης;
Τόσον καιρό που φωνάζει κόσμος στο διαδίκτυο, τόσον καιρό που γράφουμε για όλα, σχολιάζουμε, κρίνουμε και καταδικάζουμε με τόσο πάθος και φανατισμό την πολιτική ένταξης στο ΔΝΤ, και ύστερα από τόσα κινήματα και αντιδράσεις, βρέθηκε απλώς ένα …”γρουπ” ανωνύμων να ξεσηκώσει τον κόσμο; Ανώνυμοι και επώνυμοι γκαρίζουν μήνες τώρα, αλλά ούτε συγκέντρωσεις είδαμε, ούτε συμπαράσταση και κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης. Ποιοι είναι αυτοί οι “ανώνυμοι” που βγάλανε τόσο κόσμο έξω, κατάφεραν να φτιάξουν “αγανακτισμένους” σε δεκάδες πόλεις σε όλη την Ελλάδα και κέρδισαν και την συμπάθεια των μέσων ενημέρωσης; Θα ‘λεγε κανείς, πως ούτε καν προσπάθησαν. “Τρολάρουν” στο διαδίκτυο και ο κόσμος βγαίνει στις πλατείες. Ούτε ο Μίκης μπόρεσε να φέρει τόσο κόσμο στο Σύνταγμα. Οι ανώνυμοι πως το πέτυχαν;
Η αλήθεια είναι οτι δεν συγκεντρώνεις κόσμο στις πλατείες 7-8 μεγάλων ελληνικών πόλεων, σε μία μέρα, απλά γιατί άρεσε μία ιδέα στο “φέισμπουκ”. Τους συγκεντρώνεις όμως, αν έχεις τα μέσα πληροφόρησης, που διαθέτουν οι μηχανισμοί προπαγανδας του ΚΚΕ. Τους συγκεντρώνεις, αν βοηθήσει το δίκτυο επικοινωνίας των απανταχού αντιεξουσιαστών(συμπεριλαμβάνεται η Ισπανία…). Αυτό ναι, έχει λογική. Δεν γίνεται όμως να πιστέψουμε πως το να αρέσει μία ιδεά που διαδόθηκε σε λίγες ημέρες στο “φέισμπουκ”, ιδιαιτέρως όταν τα ίδια τα φωνάζουν σε όλο το διαδίκτυο, πάνω από ένα χρόνο τώρα, μπορεί από μόνο του να οδηγήσει σε μαζική αντίδραση των πολιτών, όπως αυτή των τελευταίων ημερών. Δεν ήταν οι πρώτοι που σκέφτηκαν να ξεσηκώσουν τον κόσμο μέσω διαδικτύου. Έχουν προηγηθεί δεκάδες προσπάθειες. Ήταν όμως οι πρώτοι που το πέτυχαν. Και είναι και άγνωστοι. Με δύο λόγια, λείπει η πραγματική αφορμή του “ξεσηκωμού”.
Τι κάνουν λοιπόν όλοι αυτοί στις πλατείες;
Μας αποδεικνύουν πως το “φέισμπουκ” έχει αρκετούς οπαδούς. Μας αποδεικνύουν πως οι φήμες για το “φέισμπουκ” που σχετίζονται με την CIA, αρχίζουν να γίνονται αρκετά πειστικές. Να πως μπορεί ένα διαδικτυακό μέσο κοινωνικής δικτύωσης, να πορώσει μερικές δεκάδες χιλιάδες άτομα και να τα βγάλει από το σπίτι τους. Κίνητρο των εξεγερμένων, το κοινό πάθος για το “φέισμπουκ” και το διαδίκτυο. Το διαδίκτυο μας κάνει να πιστεύουμε πως έχουμε μία ιδιαίτερη δύναμη στα χέρια μας. Ο κόσμος στο διαδίκτυο είναι διαφορετικός από τον πραγματικό και μας επιτρέπει να ονειρευόμαστε ευκολότερα. Μας επιτρέπει να αγωνιζόμαστε ευκολότερα. Όλα είναι πιο εύκολα στο διαδίκτυο, διότι όλα είναι στο μυαλό μας και μόνο. Έχουμε χάσει τελείως την επαφή με την πραγματικότητα και την διαδικτυακή μανία που λέγεται “φέισμπουκ” την μεταφέραμε και έξω από το σπίτι μας.  Μόνο που έξω από το σπίτι η διαδικτυακές μας συνήθειες, γίνονται μία άθλια υποτυπώδης αντίδραση κατά του κατεστημένου. Αντί ο αγανακτισμένος λαός να στήνει κρεμάλες, πίνει καφέ, κάνει τσιγάρο και συζητά για ποδόσφαιρο. Αντί να τσακίζει τους προδότες και να αναδεικνύει τους νέους ηγέτες του, συμπεριφέρεται σαν εκφυλισμένο κύτταρο και αρκείται σε μία διεθνιστικών προδιαγραφών “γκρικ ρεβολούσιον”. Δεν αρκούσαν στα “ζόμπι” του “φέισμπουκ” τα παραδοσιακά “κονβένσιονς” για την προστασία της καρέτα καρέτα, θέλουμε και το διαφορετικό τώρα. Τι άλλο, παρά μία αγανακτισμένη διαμαρτυρία για το κακό μνημόνιο; Και τόσους μήνες τι περιμένατε και δεν διαδηλώνατε; Να σας κάνουν αύξηση στον μισθό;
Οι συγκεντρώσεις στις πλατείες και οι εξεγέρσεις της νεολαίας, γίνονταν και γίνονται μεταξύ άλλων για να χρησιμοποιηθούν από το ίδιο το καθεστώς. Δεν είναι κάτι καινούργιο, το ζήσαμε πολλές φορές. Μία καλή ευκαιρία για πολιτική αλλαγή με την λαϊκή συγκατάθεση, αυτή τη φορά μέσω των “αγανακτισμένων” θα μπορούσε να δώσει στο σύστημα αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να εξουδετερώσει τις όποιες αντιστάσεις διαθέτουμε. Εκδηλώσεις και οι διαδηλώσεις οι οποίες βρίσκουν “συντρόφους” σε κάθε γωνιά της χώρας, πραγματοποιούνται στα πλαίσια της δράσης ενός κόμματος, της νεολαίας του ΚΚΕ, του Σύριζα ή του ΛΑΟΣ, μίας χρηματοδοτούμενης από το κράτος μη κυβερνητικής οργάνωσης κ.α. Υπάρχει εξάλλου συγκεκριμένο κόμμα που σχεδόν μονοπωλεί αυτές τις “αντιδράσεις”. Το κόμμα που διαθέτει εκτός από πολιτικό και πολλά διαφορετικά κοινωνικά προσωπεία… Στα πρακτικά της πρώτης συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, που δημοσιεύθηκαν, ο πρώτος σύντροφος “αγανακτισμένος” ομιλητής, κατήγγειλε κάποια μαχαιρώματα ακροδεξιών πιστός στην βασική γραμμή του κόμματος…
Κανείς ανεξάρτητος, ακομμάτιστος, αδέσμευτος πολίτης, δεν διαθέτει την δυνατότητα να οργανώσει διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, πίσω από την οθόνη του υπολογιστή του. Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει καμία ανεξάρτητη κίνηση πολιτών και καμμία ακομμάτιστη οργάνωση. Ο “αγανακτισμένος” είναι τόσο ανεξάρτητος όσο είναι ο κομμουνιστής από το ΚΚΕ.
Η σύνθεση της διαδήλωσης, και η προσέλευση ακομμάτιστων, όπως επίσης και τα “γιούχα” κατά κομματικοποιημένων, δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία. Τέτοιοι “ανεξάρτητοι” πολίτες, μπορούν μαζί με “αλληλέγγυους”, να συνθέσουν ένα ικανοποιητικό σε μέγεθος και προσδοκίες “γκρουπ” “επαναστατών”.
Δεν το κρύβουμε, πως αυτό που φοβόμαστε είναι, να δούμε “αγανακτισμένους” να πανηγύριζουν και να συγχαίρουν ο ένας τον άλλον στις πλατείες. Τα πανηγύρια αυτά, μόνο καλό δεν θα σημαίνουν, όταν μάλιστα προέρχονται από εκείνους που είναι εν αγνοία τους στην υπηρεσία του κόμματος. Αν είναι να περάσουμε δεύτερη μεταπολίτευση, με πανηγύρια και “αλλαγές” τότε να λείπει το βύσσινο.
ΥΓ. Οι Ισπανοί “επαναστάτες”, με τι λεφτά ταξιδεύουν στην Ακρόπολη; Ο Έλληνας, ούτε στο Παγκράτι με το αστικό λεωφορείο δεν τολμάει να πάει. Ξέραμε τους “χλιδάνεργους”(sic). Τώρα μάθαμε και τους “χλιδαγανακτισμένους”.

Σχετικὰ θέματα:

Μία ἀπάντησις στὸ «ὁ Προμηθέας ἐπέστρεψε». 

Ὁ Προμηθέας ἐπέστρεψε!!!!

«Ἀγανακτισμένα» συνθήματα;

Εἶμαι ἐξ-ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ κι ὄχι «ἀγανακτισμένη»!!!

Ὄχι «ἀγανακτισμένοι». ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ!!!!!!!

Μᾶς πᾶνε ἢ πᾶμε μόνοι μας;

Οἱ «ἀγανακτισμένοι» καὶ οἱ προβληματισμένοι.

Τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν κίνησι τῶν ἀγανακτισμένων;  

Κάνετε φασαρία μήπως καὶ ξυπνήσουν οἱ Ἕλληνες!  

Ποιος δίδει σημασία στοὺς ἀγανακτισμένους;

Ὑπάρχει κάποιο σχέδιο πίσω ἀπὸ τοὺς «ἀγανακτισμένους»;

Ἐξοργισμένοι Ἕλληνες στὸ Σύνταγμα!

Ὀργισμένοι Ἕλληνες στὸ Σύνταγμα! 

Οἱ διοργανωτὲς τῶν «ἀγανακτισμένων» μήπως εἶναι ἐντεταλμένοι; 

χι «γανακτισμένοι»! ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ!!!